Tantantaran....

Andami kong mga kaibigan at kakilala na ikinasal or ikakasal ngayong taon. Marami rin akong pinuntahang mga binyagan ng mga anak ng aking mga kaibigan.Nakakatuwa actually to attend this kind of gathering, and to be with your friends on their special day. Pero minsan napapatanong ako sa sarili ko, kelan kaya ako naman ang magiinvite sa sarili kong kasal, or sa binyag ng anak man lang. Aba, im in the right age and im ready physically, spiritually and financially naman na, baka puede naman na. Sabi ko nga dati, pag na-achieve ko na ang mga requirements na ito eh gogogo na, wala nang makakapigil pa. And now i finally achieved this requirements baka puede na!

Then it hit me, "teka may GF ba ako?".

Wala nga pala akong girlfriend.Wahahahahaha!

On second thought, since nasa abroad ako now, mahirap pala ang long distance relationship (had experienced a very traumatic long distance relationship that almost ruined my life) so mahirap mag ka GF. Maybe next year pagbalik ko sa pinas i will finaly meet the "one". NO, it's not true na ang pagibig ay dadating ng kusa, in my understanding dpat hinahanap ito, we have to pursue it. it's like finding a diamond in piles of lupa.

Walang sense tong sinusulat ko pra dun sa mga taong hindi naniniwala sa kasabihang "first love never dies" or "love at first sight" or "love is a many splendored things" pero para sa mga taong marunong magmahal diba totoo naman ang kasabihang "ang pagibig pag pumasok sa puso ninuman, hahamakin ang lahat masunod ka lamang".

Let share our love to everyone, but our heart should be to the only one lang.

Basta pag nakita ko ung perfect girl, at minahal nia rin ako, invited kayo sa kasal ko. Pramis!